گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب

گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

می‌نماید عکس می در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرین غریب

بس غریب افتاده است آن مور خط گرد رخت
گر چه نبود در نگارستان خط مشکین غریب

گفتم ای شام غریبان طره شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

حافظ

سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم
رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم
گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم
بازگویم که عیانست چه حاجت به بیانم
هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشه خاطر
که به دیدار تو شغلست و فراغ از دو جهانم
گر چنانست که روی من مسکین گدا را
به در غیر ببینی ز در خویش برانم
من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم
نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم
گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن
که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم
نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم
من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم
که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم
درم از دیده چکانست به یاد لب لعلت
نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم
سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم
که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم

پیوند وصــال

تقدیم به همسرم - نگین

مبارک بادت ای عاشق ترا جشن وصال او

که با عشق و محبت اینچنین اش ساختی از خود

بلی! عشاق با هم می شوند

هرچند بعد از روزها

درد و غم و رنج و عذاب

ها! همین است عشق و تو عاشق ...

و خواهم اینچنین ات

تا صبا تا روز پس فردا

و پیوند وصالت را

به مثل قله ی مغرور پامیر وطن

بلند و جاودانه

نگاه آهو

آهو از كجا فهميد، بايد از تو يارى خواست؟          ازپناه تو بايد، سايه اى بهارى خواست؟

آهو از كجا فهمــــــيد، با تو مى شود آرام؟          با نگاه تو آهــــــو، پيش پاى تو شد رام

تو به مهربان بودن، شـــهره در زمين بودى          مهـربان فراوان بود، مهربان ترين بودى

مى دهى نجات از مرگ، آهـــوى فرارى را          مى كنى جــدا از او، ترس و بيقرارى را

سیب سرخ

خدا که عکس گرفت ازتو من بهانه شدم          و در محـــــــــــبت تو؛ شاعر زمانه شدم

ز پرده ی تو کـه دیشب به ساز آمده بود          سرود عشق شنــیدم، خودم ترانه شدم

به آرزوی نفس هــــــای گرم گرم تن ات          شهید گشتم و مشهور صد فسانه شدم

برای صید تو چـــالی زدم، ولی افسوس          خــــــــودم شکار دل داغ عاشقانه شدم

برای چــــــک زدن سیب سرخ لب هایت          گرسنه بودم وبی صبر وخودسرانه شدم

چقــــــدر صبر کنم، لیلی هرکجا هستی          بیا که در عــــدم ات، ناله ی شبانه شدم

به مثل "سائس" دلباخـــــــــــته بیا بنگر

که در فضای دو چشم تو عاشقانه شدم

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا كن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم
كوشش رود به دریا شدنش می ارزد

كیستم ؟ … باز همان آتش سردی كه هنوز
حتم دارد كه به احیا شدنش می ارزد

با دو دست تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه‌ی بر پا شدنش می ارزد

دل من در سبدی ـ عشق ـ به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سال‌ها گرچه كه در پیله بماند غزلم
صبر این كرم به زیبا شدنش می ارزد

علی‌اصغر داوری

مادر

مادرم ای چشـمه ی لطف روان          مادرم ای واژه ی عشـــق جهان

در رضای تو شود خوشنــود حق          ای تو نور دیده ی هر انس و جان

من که دردامان مهرت گشته ام          از طفولی تا به حــــــــالا شادمان

کی توانم مـــــــدح اوصافت کنم          خالقت اوصـــــــــاف تو کرده بیان

ای که گفتا ذات حق در وصف تو          زیر پای تو؛ بهــــــــــشت جاودان

"سائست" باشد دعا گو صبح و شام

تا قـــــــــــــــــــیامت نام تو ورد زبان

مرا ببخش

مرا ببخش نگارا، به لحظـــــه های  دگر              که سرزد از منِ مسکین، جوانه های دگر

مرا ببخش به حــــــــــقّ محبت عشاق              که شرمسـار تو هستم ز کِـرده های دگر

مرا ببخـش که دل، سخت سـوزد، ازغم تو              چـــو در دل تو زدم، زخــم تیشه های دگر

هـــــزار سال تو باشی و از خدا خواهم              بقایِ عمــــــــــــــــر ترا تا زمانه های دگر

قسم به حقّ خـداوندِ عشق وخالق عشق              که غـیر تو به دلم نیست ریشـه های دگر

تویی که مذهب عشق من ازتو رنگ گرفت              بیا، بیا! کـــــه کنم بر تو، سجـده های دگر

سخن خلاصــه نما "سائسا" به دوست بگو

که جامِ عشق تو دارد، چه نشه های دگر!

حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم
آخ تا می بینمت یک جور دیگر می شوم

با تو حس شعر در من بیشتر گل می کند
یاسم ولی باران که می بارد معطر می شوم

در لباس آبی از من بیشتر دل می بری
آسمان وقتی که می پوشی، کبوتر می شوم

آنقدر ها مرد هستم تا بمانم پای تو
می توانم مایه ی - گهگاه - دلگرمی شوم

میل میل توست اما بی تو باور کن که من
در هجوم بادهای سخت پر پر می شوم

آتش غم

باز هم آتـش غــــم، در دل غمـدیده زدند                 تیر غــــــــــــم بر دل ارباب ستم دیده زدند

بر سر شیـــر خـــــدا، پور لعین "مُلجــم"                 ضربه زد با دم شمشیر وبه دین ضربه زدند

درشب قـدر، چنان ضربت شمشیر ز کین                 بر سر اطهـــــــــر مولایی که رنجیده، زدند

دوستان را به جگـر زخـــم الم، کاری شد                 از همـان تـــیغ؛ کــه بر فرق سر شه زدند

پدر زینب و شبــیر و شبر گشت شهــــید                 زین سبب جمــــله ملائک ز سما نعره زدند

بارالها! بحـــــق خون سر حضرت دوست                 که به محراب به شمشیر به صد حیله زدند

نظـر از لطـف و عــنایت، به محــــــــبان علی

زان چو "سائس" به سروصورت برسینه زدند

بی قرار توام و در دل تنگم ، گله‌هاست
آه بی تاب شدن ، عادت کم حوصله‌هاست

مثل عکس رخ مهتاب ، که افتاده در آب
در دلم هستی و ، بین من وتو فاصله‌هاست

آسمان ، با قفس تنگ ، چه فرقی دارد
بال ، وقتی ، قفس پر زدن چلچله‌هاست

پی هر لحظه ، مرا ، بیم فرو ریختن است
مثل شهری که، به روی گسل زلزله‌هاست

باز ، می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو ، جواب همه مسئله‌هاست

فاضل نظری

موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است

تا شعله در سریم، پروانه اخگریم
شمعیم و اشك ما، در خود چكیدن است

ما مرغ بی پریم، از فوج دیگریم
پرواز بال ما، در خون تپیدن است

پر می كشیم و بال، بر پرده‌ی خیال
اعجاز ذوق‌ها، در پر كشیدن است

یا هیچ نیستیم، جز سایه ای ز خویش
آیین آینه، خود را ندیدن است

گفتی مرا بخوان، خواندیم و خامشى
پاسخ همین تو را، تنها شنیدن است

بی درد و بی غم است، چیدن رسیده را
خامیم و درد ما، از كال چیدن است

قیصر امین پور

یار من دست دعــا کــــــــرده بلند              دست او باشــد به دور از هـر گزند

مژده ی وصــــل و نوازش داده ام              مژده یی شیـرینتر از شهــــد وقند

او دعـای نیــــــــــک کرده بهر من              دست بدخـــواهش جـدا از بند، بند

مرده باد آنکس کـه اغیار من است              آنکـــه دارد بر سر مـــــن نیشخند

خاطر یار خـــودم خـــــواهم کنون              تا به کی با حرف مردم چون و چند

ایکه بر مـن داده یی عشق و صفا              گوش کن! تا گویمت اینگــــونه پند

خیر خود خـــواه وسعادت بهر من              تا ابد باشــد به ما چــــون پیشوند!

خاطرت افســرده منما، شــــاد باش

"سائست" باشـد زتو، زین پس بخند

ایکـــه داری به دل ولایت عشق!            گوش کن تا کنـــم حکایت عشق

مقصد است وبود ما عشق است            آفرینــش بود نهـــــــــایت عشق

عشق باشد دلیــــــــل روشنایی            کـــــه دلم یافت از جلایت عشق

عشق باشد امیـــــــد زنده شدن            من شــــدم زنده از کفایت عشق

عشق باشد دلیـل کـــون و مکان            کائنات جمـــله در رضایت  عشق

عشق باشد قـــرینه یی به هدف            بی هدف کی سزدحمایت عشق

عشق باشد چـــراغ گمشده گان            نور مهــــــــتاب از سرایت عشق

"سائسا"! مست بودم و بی خود            بشنیدم چنیـــــــن حکایت عشق

عشق آمــــــــــد برای آزاده

بنده  محروم ازحمایت عشق

گوش دل باز کن کــــــــه ساز آید            نغمــــه از کشور حجـــــــــاز آید

رهبر عاشـــــقان و سرور عشق            پرچــــم افـــراشته چو باز"1" آید

آید آنکو که شـــــرح عشـــق کند            عشق را مـــــــــــرد سرفراز آید

آید آن اوستاد مکـــــــــتب عشق            عاشـق عشـــق و عشق باز آید

بهر جانبازی و وفــــــــــــــا داری            در صف عشـــــــــق، یکـه تاز آید

شاه عشـــــــــاق دیده بگشوده            دلی پرسوز و با گــــــــــــــداز آید

آید آنکو کــــه درس عشق دهــد            عشق را همـــــــــــــــدم نیاز آید

چنگ و عــــود و نی و دف و بربط            همه را راست کن کـــــه ساز آید

شمـع و نقل و می و گل و ریحان            هــــــــــــــــمه آراسته به ناز آید

چونکه مولودِ عشق شدبه جهان            مطرب خوشنــــــــــــوا به راز آید

عشق آمــــــــــد برای آزاده

بنده  محروم ازحمایت عشق

چرا تنهــــا نشيـنم بي تو امشب؟              به مردن شد يقينم بي تو امشب

نخواهــــــــم بوسـتانی را پر از گل              گل و برگـي نچينم بي تو امشب

نخواهد چشم من سيماي شب را              و کوکب را نبيـــــنم بي تو امشب

چرا تنهـــــــــا شدم در اين بيابان؟              بگــــــو اي نازنينم! بي تو امشب

رسيــــده بر لبم، جــانم، ز هجرت              چرا زار و حـــــزينم بي تو امشب

ز من شعر وسرودي ازچه خواهند؟              که من لال وغمينم بي تو امشب

بود "سائس" چنین حـيــران و نالان

يقين کن، مه جبینم، بي تو امشب

ای زیبا کیستی
که کرانه ی دریا ها از غروب ماه
می برد به خورشید زیبای چشمان تو پناه
که شب و روز از فراغ تو زیبا ، کنم ناله و آه
ای کاش کور نشده بودم تا نیفتم درین چاه
چشمان تو سحر و جادو می کند ، گاه و بی گاه
که از فرط دوست داشتنت دیوانه وار روم راه
شاید با تو در سرزمین عاشقی شوم شاه
ولی بی تو حتی نباشم ذره ای همچو کاه
با تو نخواهم چیزی از مال و منال و جاه
من شدم عاشق تو نازنینم خواه ناخواه

در ستايش موهايت
می بویم گیسوانت را
تا فرشته ها حسودی کنند به عطر تو.
شانه می زنم موهایت را
تا حوری ها سرک بکشند از بهشت برای تماشا.
شعر می گویم برای تو
تا کلمات کیف کنند
مست شوند
بمیرند.

در ستايش دست‌هايت
وقتي كه دل دست‌هايم
تنگ مي‌شود براي انگشتان كوچكت
آن‌ها را مي‌گذارم برابر خورشيد
تا با ترکیبی از كسوف و گرما
دوري‌ات را معنا كنم.

در ستايش چشم‌هايت
دست خودشان نیست
وقتی از فرط معصومیت
با تابشی از جنس عشق
روح‌های ولگرد بعدازظهر را
بر نیمکتی سنگی
کشتار می‌کنند،
چشم‌هایت ...

ی مه من، ای بت چین، ای صنم
لاله رخ و زهره جبین، ای صنم
تا به تو دادم دل و دین ای صنم
بر همه کس گشته یقین ای صنم
من ز تو دوری نتوانم دیگر
جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم بیا طبیبم
بیا حبیبم بیا طبیبم
هر که تو را دیده ز خود دل برید
رفته ز خود تا که رُخَت را بدید
تیر غمت چون به دل من رسید
همچو بگفتم که همه کس شنید
من ز تو دوری نتوانم دیگر
جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم بیا طبیبم
بیا حبیبم بیا طبیبم
ای نفس اُنس تو احیای من
چون تویی امروزه مسیحای من
حالت جمعی تو پریشان کنی
وایُ به حال دل شیدای من
من ز تو دوری نتوانم دیگر
جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم بیا طبیبم
بیا حبیبم بیا طبیبم

دل آرزو در تمناي وصل

نچيدست يك گل از جانت هنوز

كه بر ديده بار سفر بسته‌اي

سفر مي‌برد با تو جان مرا

سرشكم شود آب و قرآن و برگ

در آيينه ديدة منتظر

به راه تو تا بازگردي به مهر

كجا مي‌روي ميزبان دلم

كه تنها مسافر منم، راهي‌ام

من آن شعر خامم كه مي‌خواهي‌ام

مرا پخته كن در تنور حضور

كه در لحظه‌هاي بلند عبور

شوم شعر نابي ز باران نور

و شايسته گردم چو گل

شب پيشواز تو را

وقتی میای صدای پات از همه جاده ها میاد

انگار نه از یه شهر دور که از همه دنیا میاد

تا وقتی که در وا میشه لحظه ی دیدن میرسه

هرچی که جادست رو زمین به سینه ی من میرسه

ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم میرسم

اگه تو رو داشته باشم به هرچی میخوام  

وقتی تو نیستی قلبمو واسه کی تکرار بکنم 

گلهای خواب آلوده رو واسه کی بیدار بکنم

دست کبوترای عشق واسه کی دونه بپاشه

مگه تن من میتونه بدون تو زنده باشه

ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هرچی میخوام میرسم

عزیزترین سوغاتیه غبار پیراهن تو

عمر دوباره ی منه دیدن و بوییدن تو

نه من تو رو واسه خودم نه از سر هوس میخوام 

عمر دوباره ی منی تو رو واسه نفس میخوام

ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هرچی میخوام میرسم

من که مشغولم به کاردل .چه تدبیری مرا
من که بیزارم ز کار گل .چه تاثیری مرا
 
من سیرابم چنین ازچشمه ی جوشان عشق
خلق اگر با من نمی جوشد.چه تحقیری مرا
 
من که با چشم  حقارت  عالمی  را بنگرم
سنگ اگر بر سر بکوبم . چه تحقیری مرا
 
خامه ی قدرت بنامم  برگ  ازادی  نوشت
ای اسیران رین گرامی تر. چه تقدیری مرا
 
نام من در زمره ی این نامداران . گو مباش
بر سر امواج سر گردان. چه  تصویری مرا
 
نشئه ی جاوید من از باده ی شوریدگی است
بهتر از این مست خواهی. با چه تخدیری مرا
 
من بدین   ویرانی   دل.     بسته ام   امیدها
عشق   اباد   ابد    بادا.    چه تعمیری  مرا

خوبی دارم به تو که نزدیکی
میشه دستاتو گرفت توی این تاریکی
میشه تا اخر عمر با خیالت سر کرد
میشه عاشق موندو عشق رو باور کرد
تا تو هستی جز تو همه چی ممنوع است
عشق دل کنده از این کوچه باغ بن بست
من توی آغوشت گرم بودم یا سرد
کاش شب میفهمید، روز باور میکرد
بغض یه دنیا رو از دلم کم کردی
من فقط من بودم منو ادم کردی
عشق بی حادثه نیست من خیانت کردم
اگه یادم باشی زود برمیگردم
ای خدایی که برام تو شبا فانوسی
هول میشم وقتی تو منو میبوسی

نگاه كن من چه بي پروا، چه بي پروا
به مرز قصه هاي كهنه مي تازم
نگاه كن با چه سرسختي تو اين سرما
براي عشق يه فصل تازه مي سازم

يه فصل پاك، يه فصل امن و بي وحشت
براي تو كه يك گلبرگ زودرنجي
يه فصل گرم و راحت زير پوست من
براي تو كه باارزش ترين گنجي

نگاه كن من به عشق تو چه ليلا وار
تن يخ بسته ي پروازو مي بوسم
بيا گرم كن منو با سرخي رگ هات
من اون رگ هاي پر آوازو مي بوسم

تو رو مي بوسم اي پاكيزه ي عريان
تو روپاكيزه مثل مخمل قرآن
طلوع كن من حرارت از تو مي گيرم
ظهور كن من شهامت از تو مي گيرم

بيا ، هيچ كس مثل من و تو عاشق نيست
مثل ما عاشق و همسايه و همدم
بيا ، از شيشه ي سخت و بلند عشق
مثل ارابه ي نور رد بشيم با هم

نگاه كن ، من چه شبنم وار، چه شبنم وار
به استقبال دستاي خزون مي رم
هراسم نيست از اين سرماي ويران گر
براي تو ، من عاشقانه مي ميرم

من و آوای گرمت را شنودن
بدین آوا غم دل را زدودن
از اول کار من دلدادگی بود
ولیکن شیوه ی تو دل ربودن
گرفت از من مجال دیده بستن
همه شب بر خیالت در گشودن
قرار عمر من بر کاستن بود
تو را بر لطف و زیبایی فزودن
غم شیرین دوری بر من آموخت
سخن گفتن غزل خواندن سرودن
من و شب های غرببت تا سحرگاه
چو شمعی گریه کردن نا غنودن
چه خوش باشد غم دل با تو گفتن
وزان خوشتر امید با تو بودن 

من و آوای گرمت را شنودن
بدین آوا غم دل را زدودن
از اول کار من دلدادگی بود
ولیکن شیوه ی تو دل ربودن
گرفت از من مجال دیده بستن
همه شب بر خیالت در گشودن
قرار عمر من بر کاستن بود
تو را بر لطف و زیبایی فزودن
غم شیرین دوری بر من آموخت
سخن گفتن غزل خواندن سرودن
من و شب های غرببت تا سحرگاه
چو شمعی گریه کردن نا غنودن
چه خوش باشد غم دل با تو گفتن
وزان خوشتر امید با تو بودن

هرشب فزاید تاب و تب من

وای از شبِ من وای از شب ِ نت

یا من رسانم لب بر لب او

یا او رساند جان بر لب من

استاد عشقم بنشین و برخوان

درس محبت در مکتب من

رسم دورنگی آیین ما نیست

یک رنگ باشد روز و شب من

گفتم رهی را کامشب چه خواهی

 گفت آنچه خواهد نوشین لب من

شاعر: رهی معیری

گل پونه هاي وحشي ، نسترناي بي تاب
نگاه آبي ِ عشق ، دختر مهر و مهتاب

پنجره ها رو وا کن ، برگا شدن طلايي
تکيه بده به ابرا ، دلا شدن هوايي

با ريتم خيس بارون ، برقص ميون باغچه
اُرکيده رو صدا کن ، براي خواب ِ طاقچه
 

در خرابات مغان نور خدا مي بينم
اين عجب بين كه چه نوري ز كجا مي بينم
جلوه بر من مفروش اي ملك الحاج كه تو
خانه مي بيني و من خانه خدا مي بينم
خواهم از زلف بتان نافه گشايي كردن
فكر دور است همانا كه خطا مي بينم
سوز دل ،اشك روان ،آه سحر ناله شب
اين همه از نظر لطف شما مي بينم
هر دم از روي تو نقشي زندم راه خيال
با كه گويم كه در ين پرده چه ها مي بينم
كس نديده ست زمشك ختن و نافه چين
آنچه من هر سحر از باد صبا مي بينم
دوستان عيب نظر بازي حافظ مكنيد
كه من اورا از محبان شما مي بينم

دوستون دارم

شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی
آوای تو می خواندم از لابتناهی
آوای تو می آردم از شوق به پرواز
شب ها که سکوت است و سکوت است و سیاهی
امواج نوای تو به من می رسد از دور
دریایی و من تشنه مهر تو چو ماهی
وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان
خوش می دهد از گرمی این شوق گواهی
دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست
من سرخوشم از لذت این چشم به راهی
ای عشق تو را دارم و دارای جهانم
همواره تویی هرچه تو گویی و تو خواهی

ماهی همیشه تشنه ام
در زلال لطف بیکران تو
می برد مرا به هر کجا که میل اوست
موج دیدگان مهربان تو
زیر بال مرغکان خنده ها ت
زیر آفتاب داغ بوسه هات
ای زلال پک
جرعه جرعه جرعه می کشم ترا به کام خویش
تا که پر شود تمام جان من ز جان تو
ای همیشه خوب
ای همیشه آشنا
هر طرف که می کنم نگاه
تا همه کرانه ه ای دور
عطر و خنده و ترانه می کند شنا
در میان بازوان تو
ماهی همیشه تشنه ام
ای زلال تابناک
یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی
ماهی تو جان سپرده روی خاک

پیش چشمم روزها شب می شود
قصه ی این عاشقی بی انتهاست
شاهراه زندگی پر پیچ و خم
کوچه ی آخر...نمی دانم کجاست!

من دلم خوش می شود با یاد تو
تا تماشای خدا پر می کشم
تا خیالت می شود مهمان من
باده ی وصل تو را سر می کشم

این همه دوری به من تب می دهد
من که دنیا آمدم در یک بهار
می نویسم روی سیب سرخ خود
بیقرارم ، بیقرارم ، بیقرار...

دست تو در حسرت دستان من
دست من همبازی این واژه هاست
راز تو دیگر نمی گنجد به دل
آسمان در انتظار وصل ماست

پس پرستو می شوم آخر شبی
در بهار سبز بی پایان تو
می نشینم در کنار پنجره
یک شبی ، آهسته بر ایوان تو

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سياه پوشم مكن

چون صبا در جستجو خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

گل بی رخ یار خوش نباشد بی باده بهار خوش نباشد

طرف چمن و طواف بستان بی لاله عزار خوش نباشد

رقصیدن سرو و حالت گل بی صوت هزار خوش نباشد

با یار شکر لب گل اندام بی بوس و کنار خوش نباشد

هر نقش که دست عقل بندد جز نقش نگار خوش نباش

در سکوت غربت شبهای عشق

می نشينم من بر دنيای عشق

می کنم هر لحظه رويت را نگاه

تا که از خاطر نری با يک نگاه

ای امير روزهای شيرين من

ای طلوع صبح فرداهای من

باز با من بيا در شهر عشق

تا که با تو سر کنم رويای عشق

من که با تو گشته ام افسانه ای

ترک عشقت را نگو ديوانه ای؟!

پیچید زیر لاله گوشم صدای او
 
گل کرد ماجرای من و ماجرای او
 
گفتم به او که زنده منم از برای تو
 
با شوق وشور آنکه بمیرم برای او
 
مثل بهار آمد و رفت از برم ولی
 
هر جا که رفت رفت دلم در هوای او
 
چشمی به پشت پنجره دارم به انتظار
 
تا یک دو قطره شوق بریزم به پای او
 
صوفی وشم به حلقه گلهای نو ظهور
 
اما چه حیف باغ ندارد صفای او
 
با خنده مدام لبش خاطرم خوشست
 
سرخست روی محفل و سبزست جای او
 
من دل زهر چه هست بریدم که عهد عشق
 
زنجیر شد به گردن جانم وفای او
 
در پای او همیشه عرق ریختم ز شرم
 
جان ارزشی نداشت که گفتم فدای او

دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من

بیا درد دل افشا کن مداوا کردنش با من

اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را

بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من

بیفشان قطره اشکی که من هستم خریدارش

بیاور قطره ای اخلاص دریا کردنش با من

به من گو حاجت خود را اجابت می کنم آنرا

طلب کن آنچه می خواهی مهیا کردنش با من

تو از شهر غریب بی نشونی اومدی
تو با اسب سفید مهربونی اومدی
تو از دشت های دور وجاده های پر غبار
برای هم صدایی هم زبونی اومدی
تو از راه می رسی ،‌ پر از گرد و غبار
تمومه انتظار ، می اد همرات بهار
چه خوبه دیدنت ، چه خوبه موندنت
چه خوبه پاک کنم ، غبار رو از تنت
غریب آشنا ، دوست دارم بیا
منو همرات ببر ، به شهر قصه ها
بگیر دست منو ، تو او دستات
چه خوبه سقفمون یکی باشه با هم
بمونم منتظر تا برگردی پیشم
تو زندونم با تو ، من آزادام

آرزویم این است

نتراورد اشکی در چشمان تو هرگز

مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ی هر روز

تو عاشق باشی

عاشق آن که تو را می خواهد

و به لبخند تو از خویش رها می گردد

که دلت می خواهد...

خورشيد تابانم تويي   عشق پريشانم تويي

   آبي آسمانم تويي    رنگ بي پايانم تويي

گر نباشي من نيستم    چون که هستي ام تويي

صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست
بوستان در عنبر سارا گرفت از بوی دوست

دوست گر با ما بسازد دولتی باشد عظیم
ور نسازد می‌بباید ساختن با خوی دوست

گر قبولم می‌کند مملوک خود می‌پرورد
ور براند پنجه نتوان کرد با بازوی دوست

هر که را خاطر به روی دوست رغبت می‌کند
بس پریشانی بباید بردنش چون موی دوست

دیگران را عید اگر فرداست ما را این دمست
روزه داران ماه نو بینند و ما ابروی دوست

هر کسی بی خویشتن جولان عشقی می‌کند
تا به چوگان که در خواهد فتادن گوی دوست

دشمنم را بد نمی‌خواهم که آن بدبخت را
این عقوبت بس که بیند دوست همزانوی دوست

هر کسی را دل به صحرایی و باغی می‌رود
هر کس از سویی به دررفتند و عاشق سوی دوست

کاش باری باغ و بستان را که تحسین می‌کنند
بلبلی بودی چو سعدی یا گلی چون روی دوست

چه مي بينم ؟ خدايا ! باورم نيست
تويي : همرزم من !‌ هم سنگر من
چه مي بينم پس از يك چند دوري
كه مي لرزد ز شادي پيكر من
تو را مي بينم و مي دانم امروز
همان هستي كه بودي سال ها پيش
درين چشم و درين چهر و درين لب
نشاني نيست از ترديد و تشويش
تو رامي بينم و مي لرزم از شوق
كه دامان ت را ننگي نيالود
پرندي پرتو خورشيد ، آري
نكو دانم كه با رنگي نيالود
تو را مي دانم اي همگام ديرين
كه چون كوه گران و استواري
نه از توفان غم ها مي هراسي
نه از سيل حوادث بيم داري
غروري در جبينت مي درخشد
نگاهت را فروغي از امديست
تو مي داني ، به هر جاي و به هر حال
شب تاريك را صبحي سپيدست
ز شادي مي تپد دل در بر من
به چشمم برق اشكي مي نشيند
بلي ، اشكي كه چشمانم به صد رنج
فرو مي بلعدش تا كس نبيند

هر چه زیباست مرا یاد تو می اندازد