گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب

گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

می‌نماید عکس می در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرین غریب

بس غریب افتاده است آن مور خط گرد رخت
گر چه نبود در نگارستان خط مشکین غریب

گفتم ای شام غریبان طره شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

حافظ

خانومی این چی رو به یادت میاره ؟؟؟

در بند و سربالایی و ....

سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم
رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم
گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم
بازگویم که عیانست چه حاجت به بیانم
هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشه خاطر
که به دیدار تو شغلست و فراغ از دو جهانم
گر چنانست که روی من مسکین گدا را
به در غیر ببینی ز در خویش برانم
من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم
نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم
گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن
که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم
نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم
من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم
که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم
درم از دیده چکانست به یاد لب لعلت
نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم
سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم
که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم

پیوند وصــال

تقدیم به همسرم - نگین

مبارک بادت ای عاشق ترا جشن وصال او

که با عشق و محبت اینچنین اش ساختی از خود

بلی! عشاق با هم می شوند

هرچند بعد از روزها

درد و غم و رنج و عذاب

ها! همین است عشق و تو عاشق ...

و خواهم اینچنین ات

تا صبا تا روز پس فردا

و پیوند وصالت را

به مثل قله ی مغرور پامیر وطن

بلند و جاودانه

نگاه آهو

آهو از كجا فهميد، بايد از تو يارى خواست؟          ازپناه تو بايد، سايه اى بهارى خواست؟

آهو از كجا فهمــــــيد، با تو مى شود آرام؟          با نگاه تو آهــــــو، پيش پاى تو شد رام

تو به مهربان بودن، شـــهره در زمين بودى          مهـربان فراوان بود، مهربان ترين بودى

مى دهى نجات از مرگ، آهـــوى فرارى را          مى كنى جــدا از او، ترس و بيقرارى را

با تمام وجودم تقدیم به بهترین شخص توی زندگیم

نگین من، با تمام وجودم دوست دارم.

سیب سرخ

خدا که عکس گرفت ازتو من بهانه شدم          و در محـــــــــــبت تو؛ شاعر زمانه شدم

ز پرده ی تو کـه دیشب به ساز آمده بود          سرود عشق شنــیدم، خودم ترانه شدم

به آرزوی نفس هــــــای گرم گرم تن ات          شهید گشتم و مشهور صد فسانه شدم

برای صید تو چـــالی زدم، ولی افسوس          خــــــــودم شکار دل داغ عاشقانه شدم

برای چــــــک زدن سیب سرخ لب هایت          گرسنه بودم وبی صبر وخودسرانه شدم

چقــــــدر صبر کنم، لیلی هرکجا هستی          بیا که در عــــدم ات، ناله ی شبانه شدم

به مثل "سائس" دلباخـــــــــــته بیا بنگر

که در فضای دو چشم تو عاشقانه شدم

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا كن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم
كوشش رود به دریا شدنش می ارزد

كیستم ؟ … باز همان آتش سردی كه هنوز
حتم دارد كه به احیا شدنش می ارزد

با دو دست تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه‌ی بر پا شدنش می ارزد

دل من در سبدی ـ عشق ـ به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سال‌ها گرچه كه در پیله بماند غزلم
صبر این كرم به زیبا شدنش می ارزد

علی‌اصغر داوری

مادر

مادرم ای چشـمه ی لطف روان          مادرم ای واژه ی عشـــق جهان

در رضای تو شود خوشنــود حق          ای تو نور دیده ی هر انس و جان

من که دردامان مهرت گشته ام          از طفولی تا به حــــــــالا شادمان

کی توانم مـــــــدح اوصافت کنم          خالقت اوصـــــــــاف تو کرده بیان

ای که گفتا ذات حق در وصف تو          زیر پای تو؛ بهــــــــــشت جاودان

"سائست" باشد دعا گو صبح و شام

تا قـــــــــــــــــــیامت نام تو ورد زبان

مرا ببخش

مرا ببخش نگارا، به لحظـــــه های  دگر              که سرزد از منِ مسکین، جوانه های دگر

مرا ببخش به حــــــــــقّ محبت عشاق              که شرمسـار تو هستم ز کِـرده های دگر

مرا ببخـش که دل، سخت سـوزد، ازغم تو              چـــو در دل تو زدم، زخــم تیشه های دگر

هـــــزار سال تو باشی و از خدا خواهم              بقایِ عمــــــــــــــــر ترا تا زمانه های دگر

قسم به حقّ خـداوندِ عشق وخالق عشق              که غـیر تو به دلم نیست ریشـه های دگر

تویی که مذهب عشق من ازتو رنگ گرفت              بیا، بیا! کـــــه کنم بر تو، سجـده های دگر

سخن خلاصــه نما "سائسا" به دوست بگو

که جامِ عشق تو دارد، چه نشه های دگر!

حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم
آخ تا می بینمت یک جور دیگر می شوم

با تو حس شعر در من بیشتر گل می کند
یاسم ولی باران که می بارد معطر می شوم

در لباس آبی از من بیشتر دل می بری
آسمان وقتی که می پوشی، کبوتر می شوم

آنقدر ها مرد هستم تا بمانم پای تو
می توانم مایه ی - گهگاه - دلگرمی شوم

میل میل توست اما بی تو باور کن که من
در هجوم بادهای سخت پر پر می شوم

آتش غم

باز هم آتـش غــــم، در دل غمـدیده زدند                 تیر غــــــــــــم بر دل ارباب ستم دیده زدند

بر سر شیـــر خـــــدا، پور لعین "مُلجــم"                 ضربه زد با دم شمشیر وبه دین ضربه زدند

درشب قـدر، چنان ضربت شمشیر ز کین                 بر سر اطهـــــــــر مولایی که رنجیده، زدند

دوستان را به جگـر زخـــم الم، کاری شد                 از همـان تـــیغ؛ کــه بر فرق سر شه زدند

پدر زینب و شبــیر و شبر گشت شهــــید                 زین سبب جمــــله ملائک ز سما نعره زدند

بارالها! بحـــــق خون سر حضرت دوست                 که به محراب به شمشیر به صد حیله زدند

نظـر از لطـف و عــنایت، به محــــــــبان علی

زان چو "سائس" به سروصورت برسینه زدند

بی قرار توام و در دل تنگم ، گله‌هاست
آه بی تاب شدن ، عادت کم حوصله‌هاست

مثل عکس رخ مهتاب ، که افتاده در آب
در دلم هستی و ، بین من وتو فاصله‌هاست

آسمان ، با قفس تنگ ، چه فرقی دارد
بال ، وقتی ، قفس پر زدن چلچله‌هاست

پی هر لحظه ، مرا ، بیم فرو ریختن است
مثل شهری که، به روی گسل زلزله‌هاست

باز ، می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو ، جواب همه مسئله‌هاست

فاضل نظری

موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه‌ای است، رفتن رسیدن است

تا شعله در سریم، پروانه اخگریم
شمعیم و اشك ما، در خود چكیدن است

ما مرغ بی پریم، از فوج دیگریم
پرواز بال ما، در خون تپیدن است

پر می كشیم و بال، بر پرده‌ی خیال
اعجاز ذوق‌ها، در پر كشیدن است

یا هیچ نیستیم، جز سایه ای ز خویش
آیین آینه، خود را ندیدن است

گفتی مرا بخوان، خواندیم و خامشى
پاسخ همین تو را، تنها شنیدن است

بی درد و بی غم است، چیدن رسیده را
خامیم و درد ما، از كال چیدن است

قیصر امین پور

یار من دست دعــا کــــــــرده بلند              دست او باشــد به دور از هـر گزند

مژده ی وصــــل و نوازش داده ام              مژده یی شیـرینتر از شهــــد وقند

او دعـای نیــــــــــک کرده بهر من              دست بدخـــواهش جـدا از بند، بند

مرده باد آنکس کـه اغیار من است              آنکـــه دارد بر سر مـــــن نیشخند

خاطر یار خـــودم خـــــواهم کنون              تا به کی با حرف مردم چون و چند

ایکه بر مـن داده یی عشق و صفا              گوش کن! تا گویمت اینگــــونه پند

خیر خود خـــواه وسعادت بهر من              تا ابد باشــد به ما چــــون پیشوند!

خاطرت افســرده منما، شــــاد باش

"سائست" باشـد زتو، زین پس بخند

عزیزترین کسم ، پاره تن من ، خانومی ماه من ، بهترین همسر دنیا - تــــــــــــــــــــــــــــــــولدت مبارک

انشااله تولد صد سالگیت رو جشن بگیریم ، وای چه شود ..... ( همون هایی که دیشب بهت گفتم .... )

ایکـــه داری به دل ولایت عشق!            گوش کن تا کنـــم حکایت عشق

مقصد است وبود ما عشق است            آفرینــش بود نهـــــــــایت عشق

عشق باشد دلیــــــــل روشنایی            کـــــه دلم یافت از جلایت عشق

عشق باشد امیـــــــد زنده شدن            من شــــدم زنده از کفایت عشق

عشق باشد دلیـل کـــون و مکان            کائنات جمـــله در رضایت  عشق

عشق باشد قـــرینه یی به هدف            بی هدف کی سزدحمایت عشق

عشق باشد چـــراغ گمشده گان            نور مهــــــــتاب از سرایت عشق

"سائسا"! مست بودم و بی خود            بشنیدم چنیـــــــن حکایت عشق

عشق آمــــــــــد برای آزاده

بنده  محروم ازحمایت عشق

گوش دل باز کن کــــــــه ساز آید            نغمــــه از کشور حجـــــــــاز آید

رهبر عاشـــــقان و سرور عشق            پرچــــم افـــراشته چو باز"1" آید

آید آنکو که شـــــرح عشـــق کند            عشق را مـــــــــــرد سرفراز آید

آید آن اوستاد مکـــــــــتب عشق            عاشـق عشـــق و عشق باز آید

بهر جانبازی و وفــــــــــــــا داری            در صف عشـــــــــق، یکـه تاز آید

شاه عشـــــــــاق دیده بگشوده            دلی پرسوز و با گــــــــــــــداز آید

آید آنکو کــــه درس عشق دهــد            عشق را همـــــــــــــــدم نیاز آید

چنگ و عــــود و نی و دف و بربط            همه را راست کن کـــــه ساز آید

شمـع و نقل و می و گل و ریحان            هــــــــــــــــمه آراسته به ناز آید

چونکه مولودِ عشق شدبه جهان            مطرب خوشنــــــــــــوا به راز آید

عشق آمــــــــــد برای آزاده

بنده  محروم ازحمایت عشق

چرا تنهــــا نشيـنم بي تو امشب؟              به مردن شد يقينم بي تو امشب

نخواهــــــــم بوسـتانی را پر از گل              گل و برگـي نچينم بي تو امشب

نخواهد چشم من سيماي شب را              و کوکب را نبيـــــنم بي تو امشب

چرا تنهـــــــــا شدم در اين بيابان؟              بگــــــو اي نازنينم! بي تو امشب

رسيــــده بر لبم، جــانم، ز هجرت              چرا زار و حـــــزينم بي تو امشب

ز من شعر وسرودي ازچه خواهند؟              که من لال وغمينم بي تو امشب

بود "سائس" چنین حـيــران و نالان

يقين کن، مه جبینم، بي تو امشب

ای زیبا کیستی
که کرانه ی دریا ها از غروب ماه
می برد به خورشید زیبای چشمان تو پناه
که شب و روز از فراغ تو زیبا ، کنم ناله و آه
ای کاش کور نشده بودم تا نیفتم درین چاه
چشمان تو سحر و جادو می کند ، گاه و بی گاه
که از فرط دوست داشتنت دیوانه وار روم راه
شاید با تو در سرزمین عاشقی شوم شاه
ولی بی تو حتی نباشم ذره ای همچو کاه
با تو نخواهم چیزی از مال و منال و جاه
من شدم عاشق تو نازنینم خواه ناخواه

در ستايش موهايت
می بویم گیسوانت را
تا فرشته ها حسودی کنند به عطر تو.
شانه می زنم موهایت را
تا حوری ها سرک بکشند از بهشت برای تماشا.
شعر می گویم برای تو
تا کلمات کیف کنند
مست شوند
بمیرند.

در ستايش دست‌هايت
وقتي كه دل دست‌هايم
تنگ مي‌شود براي انگشتان كوچكت
آن‌ها را مي‌گذارم برابر خورشيد
تا با ترکیبی از كسوف و گرما
دوري‌ات را معنا كنم.

در ستايش چشم‌هايت
دست خودشان نیست
وقتی از فرط معصومیت
با تابشی از جنس عشق
روح‌های ولگرد بعدازظهر را
بر نیمکتی سنگی
کشتار می‌کنند،
چشم‌هایت ...

ی مه من، ای بت چین، ای صنم
لاله رخ و زهره جبین، ای صنم
تا به تو دادم دل و دین ای صنم
بر همه کس گشته یقین ای صنم
من ز تو دوری نتوانم دیگر
جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم بیا طبیبم
بیا حبیبم بیا طبیبم
هر که تو را دیده ز خود دل برید
رفته ز خود تا که رُخَت را بدید
تیر غمت چون به دل من رسید
همچو بگفتم که همه کس شنید
من ز تو دوری نتوانم دیگر
جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم بیا طبیبم
بیا حبیبم بیا طبیبم
ای نفس اُنس تو احیای من
چون تویی امروزه مسیحای من
حالت جمعی تو پریشان کنی
وایُ به حال دل شیدای من
من ز تو دوری نتوانم دیگر
جانم، وز تو صبوری نتوانم دیگر
بیا حبیبم بیا طبیبم
بیا حبیبم بیا طبیبم

دل آرزو در تمناي وصل

نچيدست يك گل از جانت هنوز

كه بر ديده بار سفر بسته‌اي

سفر مي‌برد با تو جان مرا

سرشكم شود آب و قرآن و برگ

در آيينه ديدة منتظر

به راه تو تا بازگردي به مهر

كجا مي‌روي ميزبان دلم

كه تنها مسافر منم، راهي‌ام

من آن شعر خامم كه مي‌خواهي‌ام

مرا پخته كن در تنور حضور

كه در لحظه‌هاي بلند عبور

شوم شعر نابي ز باران نور

و شايسته گردم چو گل

شب پيشواز تو را

از پشت شيشه هاي بزرگ دلتنگي گريه ميكنم و آرزو ميكنم كه كاش

 براي يك لحظه فقط يك لحظه آغوش گرمت را احساس كنم ، ميخواهم

 سر روي شانه هاي مهربانت بگذارم تا ديگر از گريه كم نشوم . تو مرا

به ديار محبتها بردي و صادقانه دوستم داشتي پس بيا و باز در اين راه

تلاش كن اگر طاقت اشكهايم را نداري . در راه عشقي پاك تر و صادقانه تر،

 زيرا كه من و تو ما شده ايم پس نگذار زمانه بيرحم دلهايي را كه از هم

جدا نشدني است را به درد آورد دلم را به تو دادم و كليدش را به سوي

آسمان خوشبختي ها روانه كردم چه شبها كه تا سحر به يادت با

گونه هاي خيس از دلتنگي ها به سر بردم چه روزها با خاطراتت نفس

 كشيدم پس تو اي سخاوت آسماني من ...

مرا درياب كه ديوانه وار دوستت دارم

وقتی میای صدای پات از همه جاده ها میاد

انگار نه از یه شهر دور که از همه دنیا میاد

تا وقتی که در وا میشه لحظه ی دیدن میرسه

هرچی که جادست رو زمین به سینه ی من میرسه

ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم میرسم

اگه تو رو داشته باشم به هرچی میخوام  

وقتی تو نیستی قلبمو واسه کی تکرار بکنم 

گلهای خواب آلوده رو واسه کی بیدار بکنم

دست کبوترای عشق واسه کی دونه بپاشه

مگه تن من میتونه بدون تو زنده باشه

ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هرچی میخوام میرسم

عزیزترین سوغاتیه غبار پیراهن تو

عمر دوباره ی منه دیدن و بوییدن تو

نه من تو رو واسه خودم نه از سر هوس میخوام 

عمر دوباره ی منی تو رو واسه نفس میخوام

ای که تویی همه کسم بی تو میگیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هرچی میخوام میرسم

بیا درویش بشیم خاكی و بی ریا شیم
بغض تن را بشكنیم از من وما رها شیم
بیا پروانه صفت به دور هم بگردیم
زیر چتر معرفت یك دل و یك صدا شیم

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نمي زيسته ام دوست مي دارم

براي خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود و

بهاي نخستين گناه تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي همه ي كساني كه دوست نميدارم دوست مي دارم.

تو را به خاطر خودت دوست دارم

تو را به خاطر خودم دوست دارم