سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم
رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم
گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم
بازگویم که عیانست چه حاجت به بیانم
هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشه خاطر
که به دیدار تو شغلست و فراغ از دو جهانم
گر چنانست که روی من مسکین گدا را
به در غیر ببینی ز در خویش برانم
من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم
نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم
گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن
که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم
نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم
من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم
که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم
درم از دیده چکانست به یاد لب لعلت
نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم
سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم
که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم

پیوند وصــال

تقدیم به همسرم - نگین

مبارک بادت ای عاشق ترا جشن وصال او

که با عشق و محبت اینچنین اش ساختی از خود

بلی! عشاق با هم می شوند

هرچند بعد از روزها

درد و غم و رنج و عذاب

ها! همین است عشق و تو عاشق ...

و خواهم اینچنین ات

تا صبا تا روز پس فردا

و پیوند وصالت را

به مثل قله ی مغرور پامیر وطن

بلند و جاودانه

نگاه آهو

آهو از كجا فهميد، بايد از تو يارى خواست؟          ازپناه تو بايد، سايه اى بهارى خواست؟

آهو از كجا فهمــــــيد، با تو مى شود آرام؟          با نگاه تو آهــــــو، پيش پاى تو شد رام

تو به مهربان بودن، شـــهره در زمين بودى          مهـربان فراوان بود، مهربان ترين بودى

مى دهى نجات از مرگ، آهـــوى فرارى را          مى كنى جــدا از او، ترس و بيقرارى را