دو شاخه نرگست ای یار دلبند
چه خوش عطری درین ایوان پراکند
اگر صد گونه غم داری چو نرگس
به روی زندگی لبخند لبخند
گل نارنج و تنگ آب و ماهی
صفای آسمان صبحگاهی
بیا تا عیدی از حافظ بگیریم
که از او می ستانی هر چه می خواهی
سحر دیدم درخت ارغوانی
کشیده سر به بام خسته جانی
بهارت خوش که فکر دیگرانی
سری از بوی گلها مست داری
کتاب و ساغری در دست داری
دلی را هم اگر خشنود کردی
به گیتی هرچه شادی هست داری
چمن دلکش زمین خرم هوا تر
نشستن پای گندم زار خوشتر
امید تازه را دریاب و دریاب
غم دیرینه را بگذار و بگذر

پیش چشمم روزها شب می شود
قصه ی این عاشقی بی انتهاست
شاهراه زندگی پر پیچ و خم
کوچه ی آخر...نمی دانم کجاست!

من دلم خوش می شود با یاد تو
تا تماشای خدا پر می کشم
تا خیالت می شود مهمان من
باده ی وصل تو را سر می کشم

این همه دوری به من تب می دهد
من که دنیا آمدم در یک بهار
می نویسم روی سیب سرخ خود
بیقرارم ، بیقرارم ، بیقرار...

دست تو در حسرت دستان من
دست من همبازی این واژه هاست
راز تو دیگر نمی گنجد به دل
آسمان در انتظار وصل ماست

پس پرستو می شوم آخر شبی
در بهار سبز بی پایان تو
می نشینم در کنار پنجره
یک شبی ، آهسته بر ایوان تو

مث اون مـــوج صـــبوري، كه وفــا داره بـــه دريا
تو مهـي مثـل حقـيـقــت، مهربــونـي مـث رويا

چقـدر تـــازه و پـاكــي مـث يــاســاي تـو باغـچـه
مث اون ديـوان حافظ كـه نشـسـتـه لــب طاقچه

تو مث اون گـل سرخـي كه گذاشتـم لاي دفـتـر
مث اون حرفي كه نـاگـفـتـه مي‌مــونــه دم آخـر

تو مـث بـارون عـشـقـي روي تــنـهايـي شـاعـر
تو همـون آبـي كه رسمه بريـزن پـشـت مسافـر

مث بـرق دوتـا چشمي تـوي يك قـاب شـكـسـتـه
مث پـرواز واسـه قـلـبـي كه يكـي بالاشــو بستـه

مث اون مهمــون خـوبـي كه مـيــاد آخــر هـفتـه
مث اون حـرفــي كــه از يــاد دل و پنـجـره رفـتـه

تو مث چشمـه‌ي آبـي واسـه تشنـه تـو بـيـابــون
مث يـه آشـنـا تـو واسـه يـه عــاشــق مـجـنـــون

يـه روزي بيـا تـو خوابـم بشـو شكـل يك ستاره
توي خـواب پسـري كه هيـچ كسـو جز تو نداره

تو مث بادبـادك مــن كه يه روز رفت پــيــش ابـــرا
بي‌خبـر رفتي و خواسـتي كه بمونم تـنها‌ي تـنها

دل تــو يـــه آسـمــونـــه دل تـنــگ مـــن زمــيـنـي
ميدونم عوض نــميـشي تو خـودت گفتي هميني

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سياه پوشم مكن

چون صبا در جستجو خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

گل بی رخ یار خوش نباشد بی باده بهار خوش نباشد

طرف چمن و طواف بستان بی لاله عزار خوش نباشد

رقصیدن سرو و حالت گل بی صوت هزار خوش نباشد

با یار شکر لب گل اندام بی بوس و کنار خوش نباشد

هر نقش که دست عقل بندد جز نقش نگار خوش نباش

در سکوت غربت شبهای عشق

می نشينم من بر دنيای عشق

می کنم هر لحظه رويت را نگاه

تا که از خاطر نری با يک نگاه

ای امير روزهای شيرين من

ای طلوع صبح فرداهای من

باز با من بيا در شهر عشق

تا که با تو سر کنم رويای عشق

من که با تو گشته ام افسانه ای

ترک عشقت را نگو ديوانه ای؟!

پیچید زیر لاله گوشم صدای او
 
گل کرد ماجرای من و ماجرای او
 
گفتم به او که زنده منم از برای تو
 
با شوق وشور آنکه بمیرم برای او
 
مثل بهار آمد و رفت از برم ولی
 
هر جا که رفت رفت دلم در هوای او
 
چشمی به پشت پنجره دارم به انتظار
 
تا یک دو قطره شوق بریزم به پای او
 
صوفی وشم به حلقه گلهای نو ظهور
 
اما چه حیف باغ ندارد صفای او
 
با خنده مدام لبش خاطرم خوشست
 
سرخست روی محفل و سبزست جای او
 
من دل زهر چه هست بریدم که عهد عشق
 
زنجیر شد به گردن جانم وفای او
 
در پای او همیشه عرق ریختم ز شرم
 
جان ارزشی نداشت که گفتم فدای او

منتظر نباش كه شبي بشنوي ،

از اين دلبستگي هاي ساده دل بريده ام !

كه عزيز باراني ام را ، در جاده اي جا گذاشتم !

يا در آسمان ،

به ستاره ي ديگري سلام كردم !

توقعي از تو ندارم !

اگر دوست نداري ،

در همان دامنه ي دور دريا بمان !

هر جور راحتي ! باران زده ي من !

همين سوسوي تو

از آن سوي پرده ي دوري

براي روشن كردن اتاق تنهاي ام كافي است !

من كه اين جا كاري نمي كنم !

فقط گهگاه

گمان دوست داشتنت را در دفترم حك مي كنم !

همين !

اين كار هم كه نور نمي خواهد !

مي دانم كه به حرفهايم مي خندي !

حالا هنوز هم وقتي به تو فكر مي كنم ،

باران مي آيد !

صداي باران را

می شنوی؟

دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من

بیا درد دل افشا کن مداوا کردنش با من

اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را

بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من

بیفشان قطره اشکی که من هستم خریدارش

بیاور قطره ای اخلاص دریا کردنش با من

به من گو حاجت خود را اجابت می کنم آنرا

طلب کن آنچه می خواهی مهیا کردنش با من

  تا وقتي كه تو هستي ..

  تا لحظه اي كه ياد تو در خاطر من جاريست

  تا زماني كه دستهاي گرمت همراه دستهاي  من است

   تا وقتي كه نگاهت تنها پناهگاه و تكيه گاه نگاه سرگردان من است

   تا زماني كه تو همسفر جاده زندگي من هستي

     من زنده هستم .. براي زندگي كردن با تو

تو از شهر غریب بی نشونی اومدی
تو با اسب سفید مهربونی اومدی
تو از دشت های دور وجاده های پر غبار
برای هم صدایی هم زبونی اومدی
تو از راه می رسی ،‌ پر از گرد و غبار
تمومه انتظار ، می اد همرات بهار
چه خوبه دیدنت ، چه خوبه موندنت
چه خوبه پاک کنم ، غبار رو از تنت
غریب آشنا ، دوست دارم بیا
منو همرات ببر ، به شهر قصه ها
بگیر دست منو ، تو او دستات
چه خوبه سقفمون یکی باشه با هم
بمونم منتظر تا برگردی پیشم
تو زندونم با تو ، من آزادام

میلاد منجی دو عالم رو به همه عاشقان آن حضرت از طرف خودم و همسرم تبریک می گم

آرزویم این است

نتراورد اشکی در چشمان تو هرگز

مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ی هر روز

تو عاشق باشی

عاشق آن که تو را می خواهد

و به لبخند تو از خویش رها می گردد

که دلت می خواهد...

تو را دوست دارم
و وقتی تو نیستی غمگینم
و به آسمان آبی بالای سرت
و اخترانی که تو را میبینند رشک میبرم
تو را دوست دارم
وآنچه میکنی درنظرم بی همتا جلوه می کند
و بارها در تنهایی از خود پرسیده ام
چرا آنهائیکه که دوستشان دارم بیشتر شبیه تو هستند
تو را دوست دارم
اما هنگامی که نیستی از هر صدایی بیزارم
حتی اگرصدای آنانی باشد که دوستشان دارم
زیرا صدای آنها طنین آهنگین صدایت را در گوشم می شکند
می دانم که دوستت دارم
اما افسوس که دیگران دل ساده ام را کمتر باور می کنند
و چه بسا به هنگام گذر می بینم به من میخندند
زیرا آشکارا می نگرند نگاهم به دنبال توست

دوست دار تو مهدی

اي تنها بهانه براي زنده بودنم ، نفس کشيدنم.. دوستت دارم

اي اميد و آرزوي من ، دنياي من دوستت دارم

اي تو فصل بهارم ، هميشه يارم ، همدم اين دل پاره پاره ام دوستت دارم

اي تو آرامش وجودم ، همه بود و نبودم ، هستي و تار و پودم دوستت دارم

اي تو طلوع زندگي ام ، ناجي لب تشنگي ام دوستت دارم

اي تو عشق زندگي ام ، هميشگي ام ، ماندني ام دوستت دارم

عاشقت مي مانم و خواهم ماند اي که تو مجنون اين دل ديوانه اي

به خاطرت جانم را ، زندگي ام را ، فدايت مي کنم

دوست دارم که چشمهايم را قرباني نگاهت کنم

اگر مي گويم که دوستت دارم از ته دلم مي گويم ، از تمام وجودم

مي گويم

بین من و تو فاصله ای نیست

بین من و تو چیزی پنهان نیست

جز من و تو کسی مرهم دردهایمان نیست

نگاه هیچ نا محرمی از خلوت شب هایمان عبور نکرده

دل هیچ کس از دوری اش نمی خواند

هیچ عاشقی بی عشقش نمی خوابد

کسی جز ما راز عشقمان را نمی داند

چشم انتظار روزی هستم

که جاده ها مرا به تو برسانند

تا سیل نگاهت قدری از بی تابیم را کم کند

تو همان معنای پرستش ... همان یار دیرینه

تو همان بهانه برای از عشق خوندن

مگر جز تو می توان با خاطره ها پرواز کرد

حتی هیچ پروانه ای به رنگ عشق ما نیست

چقدر زیباست وقتی زمان به حرمت عشقمان می ایستد

چقدر زیباست وقتی با دو بال کاغذی به آسمان ها می رویم

شقایق ها به ما حسودی می کنند

فرشتگان خدا بر ما سجده می کنند

این ها همه مرهمی بود بر زخم این دل

به امید آن روز که جانم را تقدیمت کنم