بهترينم تا ابد دوستت دارم

عشق نمی پرسه که تو کی هستی

عشق فقط میگه تو مال منی

عشق نمی پرسه اهل کجایی

فقط میگه توقلب من زندگی می کنی

عشق نمی پرسه چرادور هستی

فقط میگه همیشه با من هستی

عشق نمی پرسه دوستم داری

فقط میگه دوستت دارم

قطره اشکی به کنج چشمم غمین نشسته
از فراقت ببین که بارش چگونه بسته
زیر لب می کند دعایی که باز آیی
بارلاها کرامتی کن به نیمه جانی

به تو فکر می کنم
عاشقان در این دنیا کاری نمی کنند
مگر اینکه میان صخره ها بنشیند
و به پژواک صدای عاشقانه خود گوش دهند
صدایی که می گوید :
آیا تو هم به من فکر می کنی ،
همان قدر که من به تو فکر می کنم.

مادر!
مادر، اگر دعای شبانگاهیت نبود
من در لهیب آتش غم می گداختم
مادر، اگر گناه نبود این به درگهت
بی شک تو را به جای خدا می شناختم
****
تا دیده ام به روی جهان باز شد، زشوق
لبخند مهربان تو جا در تنم دمید
فریاد حاجتم چو برون آمد از گلو
دست نوازش تو به فریاد من رسید
****
مادر، قسم به آن همه شب زنده داریت
که اندر سرم هوای تو هست و صفای تو
آیینه دار مهر و عطوفت تویی، تویی
خواهم که سر نهم به خدا من به پای تو
****
روزی که طفل زار و نحیفی بُدم زمهر
چون جان خود> مرا تو نگهدار بوده ای
مادر، به راه زندگی من فدا شدی
دایم مرا تو مونس و غمخوار بوده ای
****
دادی زکف جوانی و مویت سفید شد
ای وای من، که قدر تو اکنون شناختم
اکنون که پیریت به کنار آرمیده است
من نیز سوی وادی محنت شتافتم
****
مادر قسم به تو، که تویی نور کردگار
یزدان تو را، ز نور وفا آفریده است
نازم به آن شکوه و به آن عزّت و مقام
جنّت به زیر پای تو خوش آرمیده است

"حسین حقایق"

بشنو ای مادر از قلبی پر پر                    

                                      نامه می نویسم با چشمانی تر

اول سلام به قلب پاکت دوم سلام به روی ماهت

                            از من نگران نباش مادر. هوای تو تو قلبم می زنه پر

< با همه وجودمان دوستتان داریم مادران عزیزمان >

اي علت قشنگي رويا و خواب من
 تنها دليل گل شدن اضطراب من
 اي راه حل ساده ي جبران تشنگي
 فواره ي نگاه قشنگ تو آب من
 رفتي چه قدر ساده دل آسمان شكست
 در عكس مهربان تو در كنج قاب من
 باران چه قدر حرف تو را گوش مي كند
 مي بارد آن قدر كه نيايي به خواب من
 گرچه نگاه عاشق تو هيچ كم نكرد
 از اوج دل ندادن تو يا عذاب من
 اما دل شكسته ي من باز هم نوشت  
 صد آفرين به چشم تو و انتخاب من

من همون جزيره بودم

خاكي و صميمي و گرم

واسه عشـق بازي موجا

قــامتـم يـه بستـــر نرم

يه عزيـز دوردونـه بــودم

پيـش چشم خيس موجا

یـه نـگيـن سبـز خالــص

روي انـــگـشـتـر دريـا

تا كه يك روز تو رسيدي

تــوي قلبــم پـا گذاشتـي

غـصه هاي عاشقي رو

تــو وجــودم جــا گذاشتـي

زيــــر رگبــار نــگـاهـــت

دلـــم انــگارزيـــرو رو شـد

بـراي داشتن عشــقت

 هـمه جـونم آرزو شـد

 تا نفس كشيــدي انگار

 نـــفســم بـريـد تو سيــنـه

ابــر و بــاد ودريـــا گفتن

حــس عـاشــقـي هـميـــنه

دنبال ظواهر نرو، اونا مي تونند گولت بزنند

دنبال ثروت نرو، چون براحتي از کفت ميره

دنبال کسي برو که خنده رو رو لبت ميشونه

چون فقط يه لبخند ميتونه کاري کنه که يک شب تاريک روشن به نظر برسه

اوني رو پيدا کن که باعث ميشه قلبت لبخند بزنه

وقتي به دنيا اومدي، گريه مي کردي

و هر کسي که اطرافت بود مي خنديد

يه جوري زندگي کن که آخرش

تو کسي باشي که ميخندي و هر کسي که اطرافته گريه کنه

سخت است هنگـام وداع

            آنگــاه كه درمى يابى

                 چشمانى كه در حال عبور است

پــاره اى از وجود تو را  نيـز

                     با خود خواهد برد .

تكـرار دو حـرف ، ورد زبـــــــــانم گشته

تكـرار دو حـرف ، بسته به جانم گشته

تكـرار دو حـرف ، برده ز ما هرچه كه بود

تكـرار دو حـرف ، كرده مـــــــرا زار و كبود

تكـرار دو حـرف ، ولـوله در جانم انداخت

تكـرار دو حـرف ، يكسره بر بنيانم تاخت

تكـرار دو حـرف ، چو مِيي مست خيــالم كرده

تكـرار دو حـرف ، چو شرر  بي پــر و بالـم كرده

تكـرار دو حـرف ، دگـــــر ايـن مـن ، مـن نيست

تكـرار دو حـرف ، جز غباري اثر از خرمن نيست

تكـرار دو حـرف ، همه ي پند حكيـمان را شست

تكـرار دو حـرف ، تو و تو ، تـو ، تـو ، تـو ، تـوست

به خورشيد گفتم گرمي ات را به من بده تا به توهديه بدهم، گفت :

 دستانش گرمی مرا دارند

به آسمان گفتم : پاکي ات را به من بده تا به توهديه بدهم گفت :

چشمانش پاکي مرا دارند

از دشت، سبزی زندگی اش را خواستم، گفت :

 زندگی ات سبز تر از اوست

از دریا بزرگی و آرامشش را خواستم، گفت :

قلبت به اندازه اقیانوس است و آرامشت نیز

از ماه تابندگی صورتش را خواستم، گفت:

 وقتی نگاهش می کنم خجل می شوم

به فکر فرو رفتم من در قبال

 دستان گرمت

 چشمان پاکت

 سبزی زندگی ات

 بزرگی و آرامش قلبت

صورت ماهت

 هیچ ندارم که به تو هدیه کنم جز...

این... بگیر نترس، می تپد برای تو و من چیزی ندارم جز قلبم

از طرف قلب من تقدیم به 

 نگین

سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی

خطاب امد که واثق شو به الطاف خداوندی
 
دعای صبح و آه شب کلید گنج مقصود است
 
بدین راه و روش می رود که با دلدار پیوندی
 
قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز
 
ورای حد تقدیرست شرح آرزومندی

دارم به شب بيداريم مثل تو عادت مي كنم

چون با خيالت راحتم يك خواب راحت مي كنم

آغاز هر روز مرا روياي تو جان مي دهد

شب ها به جاي روي تو با ماه صحبت مي كنم

گويي براي هيچ چيز اندازه عشق تو نيست

تو جان نا قابل بخواه فوري اجابت مي كنم

جادوي هر لبخندتوتا عمق جانم مي رود

حتي به لبخند تو هم گاهي حسادت مي كنم

گفتي بمانم منتظر سخت است اما نازنين

تنها براي حكم تو دارم رعايت مي كنم

داري دل و جان مرا هر لحظه غارت مي كني

دارم به شب بيداريم مثل تو عادت مي كنم

شب است و باز دل من بهانه ای دارد
بهانه ی غزلِ عاشقانه ای دارد
 
ز من ترنّم تار و رباب می خواهد
هوای یارو انیس شبانه ای دارد
 
به خلوتم کشد و می کند به من نجوا
دل است و خواسته ی شاعرانه ای دارد
 
نه بشنود سخن از من، نه عذر بپذیرد
ز من، توقّع بس جابرانه ای دارد
 
تمام عمر، وجودم بدست دل بوده است
مگر نه اوست که در سینه، لانه ای دارد؟
 
گر از قفس بپرد، وای من چه چاره کنم؟
به کوی دوست، نکو آشیانه ای دارد
 
دل است و راز درون آنچه هست در کف اوست
روا بود، اگر امشب، بهانه ای دارد
 

حسین حقایق جهرمی

هميشه براي کسی بخند که ميدونی به خاطر تو شاد ميشه...

 واسه کسی گريه کن که ميدونی وقتی غصه داری و اشک ميريزی برات اشک ميريزه...

 براي کسی غمگين باش که در غمت شريکه...

عاشقه کسی باش که دوستت بداره!

تو شباي بي ستارم تو برام بارون نوري

واسه قلب پاره پارم تو نشونه غروري

تو تو اوج آسموني تو هميشه تك مي موني

تو يه دنيا عشق نابي كه برام غزل مي خوني

گر چه با اين سفر از من دور شده صورت ماهت

اما با من مي مونه باز گرمي ناز نگاهت

من به ياد تو هميشه عشقمونو ور مي دارم

وقتي تو بياي دوباره انو تو قلبت مي ذارم

دل من وقتي نباشي نداره راه عبوري

چون فقط عشق تو توشه گر چه خيلي دور دوري

 تو پاک و ساده مثل خواب حتی با بوسه می شکنی

شکل همه آرزوهام تجسم خواب منی

الهی

    الهی به زیبایی سادگی !

                      به والایی اوج افتادگی !

                                        رهایم مکن جز به بند غمت

                                                                اسیرم مکن جز به آزادگی !

رکن اساسی دوست داشتن

1 - اعتماد

2-  علاقه

3-  صداقت

4 – گذشت

5- تفاهـم

6 – عشــق

7 – دوست داشتن

 سخت دل بستهء این ایل و تبارم٬

                                                                    چه کنم؟!

       به آنانکه دوست میداری بیاموز که

عشق

از زندگی کردن بهتر است.

و به آنانکه دوست تر میداری بچشان که

دوست داشتن

از عشق برتر.

                                                   (دکتر علی شریعتی)

آن را که جفا جوست، نمی باید خواست
سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست
ما را، ز توغیر از تو تمنّایی نیست
از دوست به جز دوست نمی باید خواست

تو گل منی