زندگی اجبار است

                 مرگ انتظار است

                                           عشق یک بار است

                                                                ولی یاد تو تکرار است.

همه جا دوست دارم همیشه !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

هر کسی روزی ندای عشق سر خواهد داد ولی من حاضر نشده ام

 که کسی  مرا وادار به این  ندا کند . که در این صورت پوچ است و

تو خالی . و من با تمام وجود خود به سراغ عشق خود آمده ام چرا

که آنچه دل یابد پر بار است و گرانقدر. افسوس که کلمات نا توان 

هستند از گفتار دل و کاش درد دل  گفتن سهل بود و بدان محبتی که

در دل نشست مثل غباری نیست که بتوان آن را پاک کرد. نمیدانم که

صداقت را در چه میدانی ؟ و نمیدا نم صداقتم را قبول داری یا نه؟

ای کاش میشد که فریاد بکشم چقدر دوستت دارم ولی  با کم این است

که فریادم را رسوایی بدانی و عشقم را هوس  پنداری . من هرشب به

یاد تو چشم بر ماه  میدوزم , در برگ کتابهایم , در دفتر خاطراتم دلم تو

را می جوید و چنین می پندارم که در هر قدم خود به سوی تو می آیم

به سوی تو ای سلطان قلب من .

بهاریه
بازکن پنجره را
و ببین پر زدن بلبل باغ
که شده مست زبوی خوش و جان بخش بهار
وبکش با نفسی تند و عمیق
بوی عطر گل یاس
وببین مرغک آزرده عشق
که حزین بود و نزار
با شکوفایی گلهای بهار
شده سرمست غرور
دیگر آن سوزش سرمای زمستان
نخورد بر بدن سبز درخت
یا که شلّاق خزان
نکند غنچه گل را پرپر
بازکن پنجره را
پرکن از رایحه و عطر بهار
ریه خسته ز سوز و سرما
و ببین در همه جا
فرشی از سبزه وگل پهن شده ست
تک درختی که زسرما بدنش می لرزید
جامه سبز به تن کرده
تنش گرم شده ست
پولکی را که سپید است و قشنگ
یا که زرد است و بنفش
دست خیّاط زمان
روی این جامه سبز
دانه دانه زده با زیبایی
گوییا فصل بهار
کرده بر پیکر این تازه عروس
تورخوش رنگ و سپید
از لطافت چو حریر

این بهار هم گذرا است
سال دیگر شاید
نتواند بگشاید« جاوید »
باز این پنجره را